Hrabstwo Montgomery, Ohio
Nie!
Zabrał mi dłoń.
Zabrał mi dłoń!!!
Fox Chapel, Pensylwania
Talulah, przestań.
Skarbie?
Pośpieszył się?
Tak.
Dopiero 22. tydzień.
Nie mógł czekać, John.
Kochanie.
Chyba mogą ci się przydać.
Dasz radę?
- Ja? - Tak.
Jasne. Poważnie.
W porządku.
Nie uwierzysz.
Przywieziemy ci braciszka.
W końcu.
Wezwać doktor Lee?
Jedną chwilkę.
Wszystko wygląda dobrze, co?
W porządku?
Świetnie.
Słuchaj.
- Dobrze. - Oddychaj.
Dobrze, dobrze.
- Dobrze. - Oddychaj.
Wdech. Gotowa? Przemy.
Przyj, przyj, przyj.
- Brawo, przemy. - Przyj. Oddechy.
Świetnie, dobrze.
- Policja! Na kolana! - Słyszałeś! Na ziemię!
- Stój, gdzie stoisz! - Na kolana!
Coś trzyma!
- Co to było? - Poświeć.
Przeszukać dom.
Grupa Bravo, do środka.
Jesteś idealny.
Jest idealny.
PRODIGY. OPĘTANY
20 tygodni, 4 dni
Każde oko ma inny kolor?
Tak. To się nazywa heterochromia.
Decydują o tym geny.
Jak David Bowie.
Właśnie.
Mój mały glam rockman.
Tak długo się o ciebie staraliśmy. Już traciliśmy nadzieję.
Będzie...
dobrze.
O tak.
Nie powinien zapłakać?
Zwykle płaczą, ale obowiązku nie ma.
Nic mu nie jest?
Zupełnie nic. Jest bardzo skupiony.
Tak.
Mama.
On to powiedział?
Używa już pewnych słów.
Bardzo wcześnie.
Zwykle dzieci zaczynają mówić po ukończeniu roku.
Ale to nic złego.
Wcześnie się rozwija.
Mały mądraliński.
Mądraliński.
26 miesięcy, 2 tygodnie
Brawo. Zrobisz to jeszcze raz?
Wsadzisz go do zamku?
Co czytasz?
Wychowywanie geniusza?
Tak.
Wyjątkowe życie.
Przygotowuję się.
Do czego?
Mózg Milesa pracuje inaczej.
- To wyjątkowe dziecko. - Brawo!
I chyba czas pomyśleć o posłaniu go do przedszkola.
Do przedszkola? Dwulatka?
Nie za wcześnie?
Nie mówię o zwykłym przedszkolu.
Przedszkole to przedszkole. Ktoś go musi polecić?
Kochanie, to bardzo dobre przedszkole.
5 lat, 5 miesięcy
Jedziemy do doktora Collinsa?
Nie, do innego lekarza.
Start.
Świetnie. Bardzo szybko.
Start.
Dobrze, że go pani przywiozła. Ma IQ powyżej normy.
Z pewnością bardzo wysokie.
A jak z zachowaniem? Odnajduje się w przedszkolu?
Ma trudności w nawiązywaniu przyjaźni.
Niektóre obszary jego mózgu są wybitnie rozwinięte,
inne rozwijają się z opóźnieniem.
Nie wiem, z jakiego powodu, ale trzeba je obserwować.
Czas pomyśleć o indywidualnym trybie nauki.
Polecam szkołę Penmark.
Czesne jest nieco wyższe, ale to wybitna placówka
dla dzieci o specjalnych potrzebach, jak Miles.
Jeśli pani chce, zadzwonię tam.
8 lat
Proszę. Odrobisz pracę domową, jak zjesz.
To nie jest praca domowa.
Nie zadają nam jej.
A czemu mnie zadawali?
Bo nie jesteś taki bystry jak ja.
Słucham?
- Mamy tu węgierską paprykę? - A skąd wiesz, że taka jest?
Nie wiem. Mam ochotę.
Tak się cieszę, że wyjdziemy.
Masz. Posyp sobie.
Przepraszam.
Od kiedy tego używasz?
Nie wiem.
Możesz zrobić tę sztuczkę z oczami?
Super!
Kto pierwszy mrugnie?
Najpierw skończ jeść.
No dobra. Zgoda.
Gotów?
Tak.
Raz...
dwa...
trzy.
Mrugnęłaś!
Tak! Wygrałeś.
- Wygrałeś. - Tak!
- Dokończ. - Nie.
- Tak. - To znaczy, że zostawicie mnie z Zoe.
Przecież ją uwielbiasz.
Wiem.
Kiedy zatęsknisz za buziakiem...
Tak.
Chcesz piwo zwykłe czy fikuśne?
Fikuśne.
Do dna.
Nie odjedziemy, aż będą puste.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że mieszkamy na przedmieściu.
Serio?
Nie wydaje ci się, że jeszcze wczoraj byliśmy bezdzietni?
Non stop pijani, a życie to jedna wielka zabawa?
Jesteśmy do bólu normalni.
Ale wciąż non stop pijani.
Dziś dowiedziałam się, że Miles
nie chce być w kółku przyrodniczym.
Dlaczego unika zajęć grupowych?
Wiesz co? Nowa zasada.
Dzieci to temat tabu na randce.
- Dobra. - Poważnie.
Nasz syn to superbystrzak.
To źle?
Chcesz, żeby był jak inni?
Czy my jesteśmy jak inni? Nie.
No właśnie.
To nasz randkowy wieczór.
Tak, bo jesteśmy super.
Mama mówiła: tylko dwa odcinki.
Wiesz co?
Może przed snem pobawimy się w jakąś grę?
Tylko jedną.
W chowanego.
Mam się chować czy liczyć?
Liczyć.
Świetnie.
Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem,
dziewięć, dziesięć.
Szukam!
Przecież miałeś się schować.
Wszystko dobrze?
Chcesz więcej czasu?
Dobra.
...dwadzieścia.
Dobra, szukam!
Znalazłam cię.
Poddaję się, możesz już wyjść.
Miles!
Opowiedz mi wszystko, co pamiętasz.
Oglądaliśmy z Zoe telewizję, a potem coś jej się stało.
Potem zaczęła krzyczeć.
I zobaczyłem krew.
Miles, musisz coś jeszcze pamiętać.
Kiedy Zoe zeszła do piwnicy?
Nie wiem.
Odliczała, a potem coś się stało.
Wszędzie była krew, nie wiedziałem, co robić.
Już dobrze, kotku.
Nic nie pamiętam.
Spokojnie. To był wypadek.
Zwykły wypadek.
Talulah?
Co się dzieje?
Co tu robisz?
Usłyszałam, jak mówisz przez sen.
Miałeś zły sen.
Wcale nie.
Sen nie był zły. To był dobry sen.
Chcę pracować z Hailey.
Przykro mi, już mamy plan.
Tak, możesz iść do WC.
Dash.
Dash!
Co tu widzisz?
Twarz.
Czyją twarz?
Nie wiem.
A na tym obrazku?
Dłonie.
Czyje?
Dłonie miłej pani.
Uderzyłeś w szkole kolegę.
Pamiętasz, co wtedy czułeś?
Możesz mi się zwierzyć.
Pomyślałem, że jeśli to zrobię, to już nikt mnie nie skrzywdzi.
Skrzywdzi?
A ktoś ci zrobił krzywdę?
Boję się powiedzieć. Nie chcę, żeby ktoś miał kłopoty.
Kto mógłby mieć kłopoty?
Osoba, która mnie krzywdzi.
Myślę o przepisaniu mu leków
i o wizycie u specjalisty.
O terapii zachowań, która pomoże mu
zapanować nad złością.
- Co mu jest? - Początkowo podejrzewałam deficyt
w rozwoju moralnym albo ODD,
zaburzenie opozycyjno-buntownicze.
Ale nie mam pewności.
Może pani to przesłucha? Nagrałam to, kiedy spał.
Dobrze.
Sarah, przykro mi o to pytać,
ale czy istnieje możliwość, że Miles jest maltretowany
przez kogoś z waszej rodziny?
- O co ty mnie oskarżasz? - O nic cię nie oskarżam,
- powtarzam tylko jej słowa. - Nie tknąłem naszego dziecka!
Chodzi o mojego ojca?
Był zasrańcem.
Przepracowałem tę traumę.
Inaczej nie planowalibyśmy potomstwa.
Nie uderzyłbym go, kocham dzieciaka.
Może Strasser się myli. Zawsze mówisz, że jest inny.
Może taki jest.
- Nie jest. - Dobra.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Nie ogarniam tej sytuacji.
Zajrzałem do niego. Ten lek ściął go z nóg.
Wszystko dobrze?
Przepraszam.
Jakoś z tym sobie poradzimy.
Tak.
O ciebie też się martwię.
Mam wrażenie, że dostaję świra.
Będzie dobrze.
Musimy być silni.
Wal się.
Co jest?
Co się stało?
Ktoś tu jest.
Gdzie?
On tu jest.
Chyba miałeś zły sen.
- Nie. - Nikogo tu nie ma.
Nie. On jest tutaj.
W środku.
- Jest w środku. - Kochanie...
Arthur, cześć. Elaine Strasser.
Masz wolną chwilkę?
Witaj, Sarah. W weekendy budynek jest zamknięty.
Dzięki, że tak szybko przyjechałaś.
Arthur Jacobson. Miło mi.
Czy Elaine mówiła pani o przedmiocie moich badań?
Świetnie.
Ale najpierw zadam pani kilka pytań.
Czy ktoś z rodziny zna jakiś język obcy?
Mąż i ja uczyliśmy się w szkole hiszpańskiego,
- ale pamiętamy tylko parę słówek. - A dziadkowie dziecka?
- Macie w rodzinie imigrantów? - Przepraszam, jestem skołowana.
Czy to głos pani syna?
Tak. Tak, to Miles.
Bełkotał coś przez sen.
To wcale nie bełkot.
Poprosiłem kolegę o tłumaczenie.
- Co to za język? - Węgierski.
A konkretnie rzadki dialekt z pogranicza z Rumunią.
Proszę posłuchać dalej. To równie ważne.
Usłyszałam, jak mówisz przez sen.
Miałeś zły sen.
Wcale nie.
Sen nie był zły. To był dobry sen.
Twierdzi, że to był dobry sen.
- Czemu to takie ważne? - Słowa, Sarah. To, co mówił.
„Stul pysk, parszywa dziwko. Nie becz, bo oczy wyłupię.
Popatrzę, jak zdychasz”.
- Nie, Miles tego nie mówił. - Mówił.
W dialekcie, którym posługuje się niespełna 400 tysięcy ludzi.
Dogaduje się z rówieśnikami?
Mówił, że czuje się obco we własnym ciele?
Tak.
A co lubi jeść? Może nagle zmienił upodobania?
To są wskaźniki.
Wskaźniki czego?
Połowa ludzkości... miliardy ludzi...
wierzy, że świadomość i energia, które zwykliśmy nazywać duszą,
mogą powrócić do świata fizycznego, by zacząć nowe życie.
Jest to obce umysłowości Zachodu,
jednak większość ludzkości wierzy w reinkarnację.
Reinkarnację?
O czym mówimy?
Podczas pobytu w Indiach poznałem chłopca
o imieniu Padman. Miał sześć lat. Rodzina twierdziła, że o wiele więcej.
Pamiętał każdy szczegół z poprzedniego wcielenia.
Swoją piekarnię, rodzeństwo,
ulubioną pieśń matki.
Opisał szczegółowo swoją śmierć i to, co czuł, kiedy tonął.
Znalazłem miasto, które opisywał.
Około 150 km od jego wioski. Zawiozłem go tam.
Zaprowadził mnie do rodzinnego domu.
Przedstawił mnie rodzeństwu, które było już po pięćdziesiątce.
Spędziliśmy tam trzy tygodnie.
Ze staruszką, którą nazywał matką.
Śpiewał jej, kiedy odchodziła.
Wierzę,
że dusza mieszkająca w Padmanie
utonęła, zanim zdążyła się pożegnać z matką.
Kiedy umożliwiliśmy temu bytowi dokończyć to, co niedokończone,
Padman znów się stał dzieckiem. Momentalnie wrócił.
Prawie nie pamiętał, co zaszło.
To tak wiele wyjaśnia.
Musimy sobie uświadomić, że dusze powracają z określonego powodu.
Żeby coś dokończyć. Zamknąć jakiś etap.
- Mój syn jest opętany? - Nie. Nad opętanymi władzę przejmują
byty pozaludzkie.
A dusza mieszkająca w moim synu
- należała do człowieka? - Tak. I z tego, co usłyszałem na taśmie,
bardzo niebezpiecznego.
W umyśle pani syna toczy się batalia.
Wojna między jego własną duszą a tą drugą, starszą.
Nie mogą współistnieć w jednym ciele na zawsze.
Któraś z nich stanie się dominująca.
I pochłonie drugą.
Chcemy temu zapobiec.
To mnie przerasta.
Sarah... zaczekaj!
Proszę cię, obejrzyj to.
Wiem, jak ci ciężko.
Myślałam, że chcesz mu pomóc.
Możliwe, że jest chory umysłowo,
ale to wciąż moje dziecko.
I nie mam zamiaru go temu poddawać.
Mamo, sprawdzimy, kto pierwszy mrugnie?
Nie jestem w nastroju.
Raz... dwa...
trzy.
Nie lubię, kiedy mnie tak dotykasz.
Co to za melodia?
Jaka?
Tak, którą nuciłeś.
I to nie pierwszy raz. Skąd ją znasz?
- Od ciebie. - Nie.
Pamiętałabym.
Śpiewałaś mi to, kiedy byłem malutki.
Kiedy spałem.
Nieprawda.
Przepraszam.
Wybacz.
Andrea i Bruce z Lafayette to wykształcona, nowoczesna para.
Sama myśl, że ich synek James może coś pamiętać
z poprzedniego wcielenia,
wydawała im się szalona.
Od 2. do 4. roku życia
James ujawniał niezwykłe fakty z życia byłego pilota myśliwca.
Uważam, że ktoś z poprzedniego wcielenia wrócił,
bo nie dokończył jakichś spraw.
- Wmawia się nam... - Co to?
...że reinkarnacja to mit.
Dostałam to od kolegi dr Strasser.
Byłaś u innego lekarza?
Nazywa się Arthur Jacobson.
Bada zjawisko reinkarnacji.
Reinkarnacja?
Dawne wcielenia?
Daj spokój. Najstarszy przekręt świata.
- Wie od Strasser o naszych kłopotach. - Obejrzyj to.
Popatrz na tego chłopczyka.
To niewiarygodne.
Proszę cię.
Nie mów mi, że w to wierzysz.
Sama nie wiem, w co wierzę.
Miles jest chory.
Nie było innych wcieleń.
To trudne.
Ale damy sobie radę.
Pomożemy Milesowi.
Ale nie przy pomocy guseł.
- Tak. - Tak.
Masz rację.
Nie w ten sposób.
To obłęd.
Pięć minut i piżamka, dobrze?
Talulah! Uciekaj!
Co, mamusiu?
No co?
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. BUCHANANA
Kto mi powie, czym się różni mianownik od licznika?
Ktoś wie?
Dobra, mam lepsze pytanie.
- Kto lubi pizzę? - Ja! Ja!
Ile kawałków ma pizza?
Zabij go!
Brawo, żołnierzu!
- Sanitariusz! - Kryć się!
Talulah!
Sarah?
Widziałaś psa?
Nie.
Furtka otwarta.
Poszukam jej.
Pomóż tacie szukać psa.
Wykończ ich, żołnierzu!
W głowę!
Zabij go! Już!
Ruchy, żołnierzu!
Chodźmy.
Nigdy się aż tak nie oddalała od domu.
Może wpadła pod samochód.
Czemu tak mówisz?
Kiedy pies wie, że umiera, nie wraca do domu.
Wpełza pod jakiś budynek.
Chce umrzeć w samotności.
Na każdego z nas przyjdzie kres.
Nawet na ciebie.
Umrzesz.
Nie odzywaj się tak do własnego ojca.
Bo co?
Zbijesz mnie?
Tak jak twój ojciec ciebie?
O czym ty mówisz?
Straszny był z niego zasraniec.
A teraz... jesteś dla mnie takim wspaniałym tatą.
Nie mówiłaś mu o moim tacie?
Nigdy. Nic mu nie opowiadałam.
Gadał upiorne rzeczy.
Jakie? Co mówił?
Skąd się dowiedział?
O czym?
A to co, do cholery?
Kamera.
Co?
O Boże...
Z niani elektronicznej.
Szpiegował nas.
- Od kiedy nas podglądasz? - Nie wiem.
- Gdzie Talulah? - Nie wiem!
- Przestań! - Co z tobą?!
Gdzie tatuś?
Tatuś musiał trochę pobyć sam.
Jest u wujka Tommy'ego.
Póki trochę nie ochłonie.
Mamusiu?
Co jest ze mną nie tak?
Miles...
Jesteś chory.
Po prostu jesteś chory, kotku.
Czasem wychodzę z ciała, kiedy leżę w łóżku.
Czasem sny wydają się rzeczywiste.
To nie sny. Robię tak, kiedy nie śpię.
Żeby zrobić miejsce.
Miejsce na co?
Na różne rzeczy.
Jak często to się zdarza?
Każdej nocy.
Miles?
Co się dzieje?
Mamusiu, boję się.
Chodź, skarbie.
- Chodź. - Mamusiu!
Coś ci się śniło?
Tak.
Mogę dziś spać z tobą?
Mamusiu?
Tak, skarbie?
Czy będziesz zawsze mnie kochać,
choćbym nie wiem co zrobił?
Tak, Miles.
Zawsze będę cię kochała.
Jestem twoją matką.
Co się dzieje?
Mamusiu?
Użyj tego.
Miles...
Coś ty zrobił?
Czasem, kiedy opuszczam ciało, dzieją się złe rzeczy.
Mamusiu!
Miles...
cicho bądź.
To moja wina!
To ja...
Posłuchaj.
Zaprowadzę cię do kogoś, kto pomoże ci wyzdrowieć.
Tak mi ulżyło po pani telefonie.
A to pewnie Miles.
Patrz na srebrne oko.
Tylko patrz.
Regresja nie nastąpi w pani obecności.
Czy to niebezpieczne?
Nie. To hipnoza.
Miles opuści ciało, gdy zjawi się intruz.
Nic z tego nie zapamięta.
Chcemy zidentyfikować osobę, która powróciła,
i, co bardzo istotne, ustalić, czego chce.
Będę z panią szczery.
To może być ostatnia szansa.
Miles ma teraz osiem lat.
Wkrótce dusza intruza przejmie władzę,
a Miles zniknie.
Patrz na srebrne oko na pręcie.
Z każdym wahnięciem
będziemy udawać, że odwijamy sznurek...
kawałeczek po kawałeczku.
Udawajmy, że ten sznurek
to czas.
Odwija się minutę za minutą,
sekundę za sekundą.
Cofa się.
Czas nam ucieka.
Wszystko wokół ciebie...
ten dom...
mój głos...
twoja mama...
wszystkie te rzeczy coraz bardziej się oddalają.
Cofniemy bieg twojego życia.
Do początków szkoły...
Do twoich pierwszych kroków.
Do czasu, gdy byłeś niemowlęciem.
Do dnia twoich narodzin.
Do czasów poprzedzających to ciało.
Nie zwracam się już do Milesa.
Mówię, do osoby, która zamieszkała w jego ciele.
Zjawiłeś się nieproszony.
Powiedz, czy słyszysz mój głos.
Mówisz po węgiersku.
Nauczyłem się paru słów, wiedząc, że cię spotkam.
Wolę angielski.
Ale urodziłeś się na Węgrzech?
Moi rodzice byli węgierskimi rolnikami, którzy emigrowali do Ohio.
Prości ludzie.
Szczęśliwi, że mają swój kawałek ziemi.
Mnie pociągały bardziej...
kreatywne sprawy.
Zdradź mi swoje imię
i powód, dla którego wróciłeś.
Jak się nazywasz?
Teraz jestem Milesem.
Miles, jeśli słyszysz mój głos,
wyjaw mi, kto w tobie zamieszkał.
Powiedz, jak się nazywa.
Jak się nazywa?
Miles, zdradź, jak się nazywa.
Nie!
Masz w łazience niezłą kolekcję leków.
Wszystkie legalne.
Nie, jeśli podasz je nieletniemu wbrew jego woli.
Połknąłeś moje tabletki?
Co by powiedziała Sarah, gdybym jej powiedział, że tu zasnąłem
i obudziłem się z twoim członkiem w ustach?
Badania krwi wykazałyby ślady leków.
Tych samych, które trzymasz w apteczce.
Że nie wspomnę o włosach łonowych, które znalazłem na muszli
i wcisnąłem sobie w zęby.
Jesteś obłąkany.
Komu uwierzą?
Podstarzałemu hipisowi z bogatej rodziny
czy niewinnemu chłopczykowi?
Kiedy pstryknę palcami,
wróci Miles,
a ty powiesz jego matce, że regresja nic nie dała,
bo w ciele jej syna nikogo nie ma.
A potem wyjdziesz
i już nas nigdy więcej nas nie zobaczysz.
Raz...
dwa...
trzy.
Jak poszło?
Nie poszło. Pomyliłem się.
Niepotrzebnie was tu ściągnąłem.
Co się stało?
Nic. Regresja nic nie dała.
- Co? - Przykro mi.
Christopher wskaże wam wyjście.
Tędy, proszę.
Miles,
idź do środka.
Muszę pomówić z twoim ojcem.
Czuję się zagrożony, kiedy jest w domu.
Podzwoniłem w parę miejsc od Tommy'ego.
Znalazłem ośrodek o nazwie Summit Hill.
Myślę, że to dobre miejsce dla Milesa.
Całodobowy nadzór.
Niecałą godzinę jazdy stąd.
Nasz syn w zakładzie zamkniętym?
A mamy inne wyjście?
To nas od siebie oddala.
- Halo? - Sarah,
tu Arthur Jacobson.
- Jest druga w nocy. - Wiem, ale to pilne.
Miles jest w pobliżu?
Tak, w swoim pokoju.
Sarah,
idź do komputera.
Rozłączę się.
Chwileczkę.
Twoja rodzina jest zagrożona. Idź po cichu do komputera.
Moment.
Słuchaj.
Osoba w ciele twojego syna to wytrawny kłamca.
Będzie udawał, że śpi, że jest twoim synem.
Nie wierz w nic, co mówi Miles.
Nie mogłem przy nim rozmawiać.
Zdaje się, że podczas sesji twój syn mnie usłyszał.
Zorientowałem się później, że wydrapał
imię i nazwisko.
Personalia intruza.
Wpisz w wyszukiwarkę „Edward Scarka”.
S-C-A-R-K-A.
Morderca z Thrush Creek.
To on. Spójrz na jego oczy.
Każde innej barwy, jak u Milesa.
- Kiedy Miles się urodził? - 22 sierpnia 2010.
Tego dnia Scarka zginął w policyjnym nalocie.
Skonał po 4 nad ranem.
Miles się urodził o 4.15.
W ciągu 5 lat zamordował 9 kobiet.
Ostatnia, 10. ofiara,
uciekła mu, ale zdążył obciąć jej dłoń.
Pozbawiał je dłoni, to był jego znak rozpoznawczy.
Ucinał dłoń, a potem zabijał.
Pozbawiał dłoni, a potem zabijał.
Ocalała, Margaret St. James, napisała o swych przeżyciach książkę.
Nasłała na niego policjantów, którzy go zastrzelili.
Więc teraz już wiemy.
Prawda?
Ale musimy ustalić przyczynę, dla której powrócił.
Czego Scarka chce.
To zwróci wolność twojemu synkowi.
Chwileczkę.
Arthur, muszę się rozłączyć.
John.
Co się dzieje?
Musimy coś zrobić w sprawie Milesa.
Musimy natychmiast coś w tej sprawie zrobić.
Miles nie może się niczego domyślić.
Odczekaj godzinę.
Spakuję mu ubrania i spotkamy się tam.
Czy jest inny ułamek równy dwóm ósmym?
Możemy uprościć...
Pan Blume. Wszystko w porządku?
Tak. Przyjechałem zabrać Milesa.
Dokończę i będzie wolny.
Niestety, musimy zaraz jechać. Pilna sprawa rodzinna.
Zgłosi to pan w sekretariacie?
Nie, Sarah już dzwoniła.
Wszystko ustalone.
Miles, chodź.
Idziemy.
Idziemy, kolego.
W RĘKACH ŚMIERCI
Opowieść o determinacji i nadziei
Zbiegła ofiara identyfikuje zabójcę
O mój Boże...
Ostatnia ofiara uciekła zabójcy
Cudowna ucieczka kobiety z tych stron
Wrócił po ciebie.
Chce twojej śmierci.
Musieliśmy podjąć z mamą decyzję.
Na jakiś czas zamieszkasz gdzie indziej.
No i...
Są tam ludzie, którzy pomogą ci wyzdrowieć.
Świetni lekarze.
Nie będzie łatwo, ale
kiedy podrośniesz, zrozumiesz, że czasami...
Czasami, to co dla nas najlepsze, bywa dla nas najtrudniejsze.
Wiedz tylko, że bardzo cię kochamy.
Najbardziej na świecie.
Walczy w tej chwili o życie.
Przez kilka tygodni będzie w śpiące farmakologicznej.
Kiedy ustąpi obrzęk mózgu, ocenimy rozległość urazu.
Mąż ma silny organizm.
Potrzebuje czasu.
Gdzie jest mój syn?
Naprzeciwko.
Tak mi przykro.
Kocham cię.
Kocham cię. Tak mi przykro.
Tak mi przykro.
Chyba wiem, jak to zatrzymać.
Myślę, że mogę go ocalić.
Jeśli to zrobię...
to może...
może znów będziemy wszyscy razem.
Zostawię was samych.
Miles, co się stało w samochodzie?
Nie wiem.
Nic nie pamiętam.
Wiem, jak można ci pomóc.
Ale musisz mi zaufać.
Musisz mi ufać, cokolwiek zrobię.
Potrafisz?
Pamiętasz tabletki
na chorobę lokomocyjną?
Pamiętasz, jaki byłeś po nich senny?
Tak.
Musisz teraz zasnąć.
Ale dlaczego?
Bo nie mogę ci zaufać,
dopóki nie wyzdrowiejesz.
Chcę widzieć, jak łykasz lek.
A dokąd my jedziemy?
Zamknij oczy.
Załatwię ci to, po co wróciłeś.
WITAJCIE W OHIO
Słucham panią?
Pani Margaret St. James?
Czego pani chce?
Nazywam się Sarah Blume.
Ostatnio przeżyłam wstrząs i pani książka...
pomogła mi.
Może znalazłaby pani chwilę...
Z zasady nie wpuszczam nikogo do domu.
Tylko pięć minutek.
Proszę... Nie mam się do kogo zwrócić.
Nastawię herbatę.
Proszę usiąść.
Korniszonku, zaraz wrócisz,
kiedy zobaczysz, jak jest zimno.
Idź. Szybciutko.
Miętowa, cytrynowa?
Obojętnie.
Nie wygląda najładniej, ale...
papier toaletowy da się tym urwać.
Współczuję pani.
To niedawna sprawa? To, co się pani przytrafiło?
Trwa już od jakiegoś czasu.
Chodzi o mojego syna.
O pani syna?
Tak, o Milesa.
Ile ma lat?
Osiem.
Cudowny wiek.
Mój David był w tym wieku taki kochany.
Nie wiedziałam, że pani ma dzieci.
Postanowiłam zadbać o prywatność mojej rodziny.
Rozeszłam się z ojcem Davida, zanim poznałam Scarkę.
Ale uznałam, że nie mam prawa łączyć ich z cierpieniem i nienawiścią.
Gdzie jest teraz pani syn?
Na drugim roku studiów w Michigan.
Z tego, co wiem, ma też nową dziewczynę.
Spokojnie.
Otrząśnie się pani z tego.
Nie powinnam tu przychodzić.
Mogę skorzystać z łazienki?
Tak. W końcu korytarza.
Zaparzę pani herbatę.
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Korniszonek?
Jak się dostałeś z powrotem do domu?
Co pani robi?
Co pani robi? Proszę przestać!
Proszę przestać.
Błagam, nie...
Nie.
Nie potrafię...
Nie mogę.
Tak mi przykro.
Które ci się bardziej podoba?
Niebieskie?
Czy piwne?
Niebieskie?
Czy piwne?
Niebieskie?
Czy piwne?
Skąd ty...?
Pytał tak, kiedy go poznałam.
Miles!
Nie! Przestań!
Miles, nie!
Nie...
Źle zrobiłaś, że uciekłaś...
Margaret.
Miles, już po wszystkim!
Skarbie...
Już za późno.
Osiągnąłeś to, po co wróciłeś.
Oddaj mi syna.
Wciąż wierzysz, że Miles żyje?
Czy mówił tak?
Mamusiu...
Czy będziesz mnie zawsze kochać,
choćbym nie wiem co zrobił?
Byłaś taka łatwowierna.
Wiedziałem, że mnie do niej doprowadzisz.
Od jak dawna już go nie ma?
W nocy, kiedy obiecałaś zawsze go kochać...
odezwał się do ciebie ostatni raz.
Już go nie ma.
Ty...
Jesteś... potworem.
Zabrałeś duszę mojego syna?
Ale nie dostaniesz...
Nie pozwolę ci zabrać jego ciała!
Jezu...
Próbowała mnie zabić.
Już nic ci nie grozi.
Jesteś bezpieczny.
Nie.
Wybacz spóźnienie.
To nic.
Świetnie znów cię widzieć, Miles.
To super, że będziesz u nas, póki tata nie wyzdrowieje.
Pokazać ci twój pokój?
PRODIGY. OPĘTANY
Tłumaczenie: Elżbieta Gałązka-Salamon